పువ్వూ, కవీ మాయమయితే సౌందర్యమంటున్నాడు ఈ మార్కిక కవి.

ప్రసాద్‌ అలౌకికానికి, లోకానికి వంతెన కట్టే కవి.

కొన్ని వూహలు కొంతమందే చేయగలరు. అట్లాంటి అపూర్వమైన వూహలు వాళ్ళు ఎలా చెయ్యగలరా? అని మనం ఆశ్చర్యపోతాం. అంత సున్నితంగా, అంత సుందరంగా ప్రసాద్‌ ఊహిస్తాడు. ఊహకు అందని వూహలు చేస్తాడు.

తన సహృదయతని, సౌమనస్యాన్ని, తను గ్రహించే సౌందర్యాన్ని అందర్తో పంచుకోవాలనుకుంటాడు ప్రసాద్‌. ఆయన దగ్గర అంతులేని భావనా ప్రపంచముంది. అందులో మనందర్నీ విహరించమంటాడు. విశ్రాంతి తీసుకోమంటాడు.

Pages : 64

Write a review

Note: HTML is not translated!
Bad           Good